LONDON STANSTED AIRPORT. At night

 

Wyświetl cały album

Lotnisko Londyn-Stansted
noc 11./12. lutego 2010

Jesteśmy tylko walizkami na dwóch nogach. Nasza godność, głód, pragnienie i sen to kwestie poza Regulaminem Przewozu.

FASZYŚCI BE, KOMUNIŚCI – CACY

Granada, c/Reyes Católicos
19. listopada 2009, 20:20

Brzmi poważnie, choć nie powinno. Powaga jest bowiem ostatnim, co przychodzi mi do głowy, gdy przeglądam zdjęcia z 19. listopada. W okolicach 20. listopada przez Hiszpanię przetacza się co roku stado demonstracji, manifestacji, pikiet, wieców
i zgromadzeń – 20 XI to bowiem data śmierci faszystowskiego generała Francisco Franco, człowieka, który przez 39 lat rządził tym krajem.

Choć Generalissimus nie żyje od 34 lat, a Królestwo Hiszpanii od dawna jest członkiem UE, NATO i posiada superszybką kolej AVE – jego postać wciąż wydaje się w istotnym stopniu definiować postawy hiszpańskiego społeczeństwa. I nie przestaje budzić kontrowersji; mimo że dziś mówi się o rządach Franco nie inaczej niż jako o wyjątkowo brutalnej dyktaturze (zamordował więcej ludzi niż Mussolini w znacznie krótszym czasie), katastrofalnej dla kraju pod względami gospodarczymi, politycznymi i społecznymi – postać Generalissimusa wciąż przez niektórych uważana jest za uosobienie patriotyzmu. Wystarczy wspomnieć, że co roku 20 XI odprawiane są Msze Św. w intencji zmarłego Franco.

Niestety, w przeddzień tej daty byłem świadkiem manifestacji antyfaszystowskiej. Piszę “niestety”, bo w praktyce okazała się ona prawdziwą gratką dla – w znakomitej większości – ignorantów, którzy pod czerwonymi flagami z sierpem i młotem zapragnęli zamanifestować swój sprzeciw wobec dzisiejszego faszyzmu i rasizmu. Pomyślałem – wspaniale, faszyzm won, a komunizm mile widziany. Z polskiej perspektywy brzmi to groteskowo.

Można zrozumieć, że skrajna lewica pragnie mieć swój głos, który brutalnie jej zabrano podczas prawicowej dyktatury Franco. Niestety, manifestacja w Granadzie (a podejrzewam, że specjalnych różnic merytorycznych próżno szukać w przypadku podobnych wydarzeń w innych regionach Hiszpanii), zdominowana przez lewicowe bądź skrajnie lewicowe organizacje, stała się okazją do pokrzyczenia sobie dla ludzi, którzy o komunizmie – jak również o faszyzmie i rasizmie – nie mają bladego pojęcia. Jeżeli jednak mają już okazję uzasadnić jakoś swój udział – robią to mniej więcej tak:

- Dlaczego tu przyszliście?
- Aby zamanifestować przeciwko faszyzmowi i rasizmowi, które panoszą się w społeczeństwie.
- Ale mieszkamy przecież kraju demokratycznym?
- Niemcy też były demokratyczne, a urodził się tam Hitler.
- …

(pytałem ja, wypowiadał się Quique – człowiek z megafonem, członek Ludowej Partii Komunistycznej Andaluzji).

Slideshow z wydarzeń z 19. i 20. listopada:

Eso pasa: LLUVIA EN ANDALUCÍA

Granada, c/Recogidas 
20. października 2009, 00:48

Tej fotografii nie wykonał pilny alumn języka francuskiego, tylko wręcz przeciwnie. Nie, żeby chodziło o, na przykład i broń Boże, niemiecki – tylko o niepilność.

W Andaluzji też czasem leje. To wspaniale, bo inaczej można by się zanudzić na śmierć – deszcz jest jak płyn do spryskiwaczy w samochodzie. Czasem aż się prosi przejechać wycieraczką po krysztale.

“Wtręt osobisty”:
Deszcz zawsze miał dla mnie ogromną wartość. Ten w mieście i ten w górach. Ten
w ciepłym pokoju, nad dymiącą zieloną herbatą, i ten w przytulnie klaustrofobicznym samochodzie. Deszcz oczyszcza. Deszcz nadaje nowy zapach. Deszcz pada, spada, opada, spływa, opływa, kapie, leje, zacina, chlupie, chlapie, ochlapuje, mży, wyprowadza z równowagi, przesiąka przez wielowarstwowe laminaty (tzw. goreteksowa ściema) i grube, skórzane buciory.
Trochę się bałem, że w Granadzie mogę za nim zatęsknić. Na szczęście czasem daje o sobie znać. I wyrywa z domu pół godziny po północy, znad tabel koniugacji
i słowników internetowych; znad notatek językowych.
Przy okazji demoluje łazienkę i maluje koncentryczne wzory na kuchennym suficie. Deszcz to prawdziwy artysta.

HOSPITALITY IN GRANADA

 

Granada, 30. czerwca 2009, 15:16

“Nie wiem, co ja bym bez ciebie zrobił” to oczywiście banał. Niestety (dlatego, że jest banałem), najlepiej wyraża potrzebę podziękowania za to, co zrobił Marcelo.

Ten niewysoki mężczyzna o arabskich rysach i bardzo szerokim uśmiechu jest doktorantem na Wydziale Matematyki Uniwersytetu w Grenadzie. Trudno nie zorientować się, jakiej jest narodowości – pokój gościnny w jego andaluzyjskim mieszkaniu pełen jest chilijskich akcentów.

Przenocował mnie, nakarmił i na dokładkę powiedział, że jego mieszkanie to od teraz także mój dom. Dom, który dzieli z Sonią i jej chłopakiem (Sonia jest Francuzką
i bardzo “polsko” mówi po hiszpańsku… jeżeli wiadomo, co mam na myśli). Niewątpliwie ma się ochotę zajrzeć tam znów.

USTNY

Katowice, II LO
środa, 27. maja 2009 r., 14:05

Fifi wygląda, jak gdyby miała za chwilę przespacerować się po deptaku –
a przecież w napięciu oczekuje na wyniki ustnej matury!

Są w strategicznej, że się tak wyrażę, dupie, ci, którzy zdają egzaminy ustne
w pierwszej kolejności, bądź jako pierwsi po kolejnych ogłoszeniach wyników. Muszą bowiem czekać na wynik swojej próby po dwie-trzy godziny. Kto to widział, żeby zmęczoną życiem młodzież trzymać godzinami w niepewności, no kto?

Nie polecam jednakowoż popijania widocznych na zdjęciu napojów w bezpośredniej perspektywie egzaminu; działanie moczopędne tauryny może bowiem negatywnie wpłynąć na radzenie sobie ze stresem w starciu z egzaminatorem, nie wspominając
o poważniejszych konsekwencjach.

POKÓJ Z WIDOKIEM NA MORZE…

…złomu.

Bieruń, Kopalnia "Piast"
sobota, 23. maja 2009 r., 11:10

Nowocześnie wyposażone, skomputeryzowane biura niekoniecznie mieszczą się
w szklanych biurowcach. Większość firm świadczących usługi spółkom węglowym, choć z samym wydobyciem mogą mieć niewiele wspólnego, rezyduje przy kopalniach.

Jeżeli firma jest dość pechowa, to trafia do pomieszczeń wymagających co najmniej przemalowania.

A jeśli firma ma całkowicie przechlapane, trafia do pomieszczeń wymagających remontu, na najdalszych peryferiach kopalnianych rubieży, sklejonych z halą – której główną zawartością jest rdza – a której okna, będące jednocześnie ścianami wspomnianych biur, pokrywa trzycentymetrowy syf.

Obrazu dopełnia widok z okna (por. zdjęcia). Chyba, że ktoś lubi klimat industrial. Wtedy trafia do prawdziwego doczesnego raju.

Patetycznie: ZNAD MLECZNEJ ZUPY W DOJRZAŁOŚĆ

 Tychy, dom ałtora
wtorek, 5. maja 2009 r., 7:03

Śniadanie – zjedzone; dowód – jest; długopisy – chyba piszą; klucze – a, wezmę; poodrywane rożki kartek z kalendarza – to dziś…
Byłoby znacznie bardziej symbolicznie, gdyby wykonano tę fotografię dzień wcześniej,
4. maja, w pierwszy maturalny poranek. Tak się jednak nie stało, trudno teraz mówić – dlaczego; gadanie o wynikach egzaminu przed ich opublikowaniem nie ma sensu (a samego ałtora doprowadza do szewskiej pasji).

Niedługo będzie po wszystkim i przyjdzie upragniony czerwiec. Następnie nadejdzie trochę mniej upragniony dzień 30. czerwca, znany szerzej jako "Dzień Sądu" (ang. Dżadżment Dej). End God help as ol…

ODA DO MALARSTWA / znajdź pięć różnic

lewa strona: Mediolan, ok. 1483-1490, przez: Da Vinci, Leonardo
prawa strona: Katowice, mieszkanie Palladów, niedziela, 1. lutego 2009 r., 00:29


Najbardziej szacowne almanachy fotografii, najbardziej sędziwi mentorzy tej sztuki - wszyscy powtarzają: chcesz robić dobre zdjęcia, podpatruj malarzy, studiuj obrazy mistrzów.
I słusznie mówią! Wystarczy zobaczyć czasem choć jeden porządny obraz, by spojrzenie geniusza pędzla pozwoliło domorosłemu fotografowi stworzyć wyśmienite dzieło na obraz i podobieństwo.
Będąc samemu doskonałym przykładem powyższego merytorycznego mariażu sztuk, składam panu Leonardowi hołd i udowadniam, jak dobrze jest pamiętać o dawnych mistrzach.

Na fali prac nad klasowym tableau, po raz drugi serdecznie pozdrawiam Marię x]

ŚMIECH POZOSTANIE

Katowice, dom Palladów
niedziela, 5. kwietnia 2009, 18:42


Nic innego, tylko tłumione parskanie śmiechem dobywać się będzie z naszych absolwenckich wizerunków.

To jeśli chodzi o doznania tych, którzy będą wgapiać się w nasze tableau. Tableau za jakiś czas zawiśnie na korytarzu II LO w Katowicach, a już ja się postaram, żeby robiło odpowiednie wrażenie. Zresztą jest nas trzy sztuki z tego zespołu, który się będzie postarawywał o należycie parsknięty, absolwencki wizerunek. Klasa dwujęzyczna z językiem hiszpańskim, 2005-2009, to brzmi dumnie.

NIE!
To brzmi śmiesznie! Śmiesznie! Śmiech, rechot, chichot!

Tak, mniej więcej, będą wyglądały te fotografie. Uprasza się o wyrozumiałość, ta powyżej to jedynie próbka z nie do końca poważnej 'sesji'. Mario, nie obrazisz się...?

MA-TU-RA

Tychy, dom ałtora
niedziela, 8. lutego 2009, 20:48


...to bzdura!

Ale:
Nie bez powodu minęłoby jutro okrągluśkie 10 miesięcy od ostatniej publikacji (słowo "notka" wydaje mi się za mało pretensjonalne). Jak widać, nie minie.

Gdyby ktoś pytał o powody milczenia-jak-grób, to - idąc na łatwiznę - powiem, że matura. Oczywiście, że to nie wymówka, ale czy kogoś to wzrusza?

No to, żeby poprzeć to przebrzydłe 'iście' na łatwiznę jakimś dowodem, łaskawie dorzucam kolejną znakomitą fotografię mojego autorstwa; przyznają Państwo, że klimat przygotowań maturalnych ilustruje perfekcyjnie.

Przy okazji - zapraszam na zdecydowanie bardziej internaszynal bloga, będącego, rzecz jasna, szalenie ciekawym fotoprojektem: LATAJĄCE RZECZY